Czym jest skala Barthel?

Skala Barthel jest to międzynarodowa skala, którą stosuje się do określenia niepełnosprawności chorej osoby. Skala ta została wprowadzona w Polsce w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 23 grudnia 2010r. i wpływa ona na wysokość otrzymywanego wsparcia finansowego ze strony państwa. Określa także, czy osoba chora wymaga stałej opieki.

Skala ta została wprowadzona w 1965 roku i pierwotnie przyznawano od 0 do 20 punktów. Oryginalny system punktacji nadal jest używany w wielu miejscach na świecie. Jednak popularniejszy stał się model zmodyfikowany w 1979 roku. Dr Granger uwzględnił jeszcze dziesięciopunktową skalę dla każdej zmiennej. Dalsze usprawnienia zostały wprowadzone w roku 1989 i w takiej formie obowiązują do dziś.

Aby określić zapotrzebowanie na opiekę lekarz lub pielęgniarka wypełnia odpowiedni formularz, w którym uwzględnia się samodzielne wykonywanie dziesięciu codziennych czynności, takich jak np. spożywanie posiłków, poruszanie się, ubieranie, rozbieranie, higiena osobista, wchodzenie po schodach czy kontrolowanie czynności fizjologicznych.

W skali Barthel można uzyskać maksymalnie 100 pkt, który wskazuje całkowitą samodzielność. Występują tu trzy przedziały oceny: od 0 do 20 pkt oznacza całkowitą niesamodzielność i konieczną opiekę (często dotyczy to osób poruszających się na wózkach inwalidzkich), od 20 do 80 wskazuje, że osoba chora potrzebuje w pewnym stopniu pomocy innych, natomiast punkty między 80 a 100 znaczą, że chory może funkcjonować samodzielnie przy niewielkiej pomocy osób trzecich. Gdy uzyska się 40 punktów lub mniej w skali Barthel, to chory zostaje zakwalifikowany do opieki długoterminowej- znaczy to, że wymaga on stałej opieki. Niestety ze względu na panujący na skali podział chorzy często otrzymują liczbę punktów, która nie pozwala im ubiegać się o niezbędną dla nich pomoc.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie będzie publikowany. Zaznaczone pola są obowiązkowe *

*