Popularne dolegliwości i urazy układu ruchu (cz.IV): Kolano skoczka

Kolano skoczka to kolejny uraz z cyklu omawianych przez nas uszkodzeń układu ruchu. W dalszym ciągu pozostajemy więc w obrębie stawu kolanowego i jego więzadeł, tym razem skupiając się na więzadle rzepki. Entezopatia tego właśnie więzadła jest bowiem nazywana ?kolanem skoczka? – z pozoru niegroźnego urazu, który potrafi nawet zakończyć karierę sportową. Mogą się z nim zmagać zarówno zawodowcy jak i amatorzy, w tym przede wszystkim uprawiający sporty wymagające dużej ilości wyskoków, lądowań oraz zmian kierunku biegu, drużynowe (siatkówka, koszykówka, piłka ręczna), a także indywidualne (skoki narciarskie, biegi).

Więzadło rzepki można uznać za końcowy fragment mięśnia czworogłowego, będącego najważniejszym prostownikiem stawu kolanowego. Również ono wchodzi więc w skład struktur odpowiedzialnych za wyprost w kolanie. Przyczepy tego więzadła znajdują się w wierzchołku rzepki oraz na guzowatości piszczeli. Jest ono bardzo wytrzymałe, jednak na skutek powtarzających się przeciążeń, spowodowanych licznymi mikrourazami w dalszej części rzepki, może ulec uszkodzeniu. Zagrożone entezopatią więzadła rzepki są często te osoby, u których występuje nierównowaga siły mięśni kończyny dolnej, zaburzenia jej biomechaniki, a także słaba stabilizacja centralna. Przyczyną problemu mogą być również nieodpowiednio dobrane obciążenia treningowe.

więzadło rzepki

Staw kolanowy z zaznaczonym więzadłem rzepki (Ligamentum patellae) – źródło: pl.wikipedia.org

Typowym objawem dla kolana skoczka jest ból w okolicy podrzepkowej, pojawiający się podczas czynnego wyprostu kolana, jak również w trakcie schodzenia ze schodów, przysiadu czy podskoku, któremu towarzyszy uczucie pełności i ucisku kolana, jak również wrażenie jego uciekania. Ponadto w części przypadków da się zaobserwować asymetrię obrysu rzepek, wokół których może pojawić się obrzęk. Na skutek urazu więzadła rzepki dochodzi również do osłabienia siły mięśnia czworogłowego. Kliniczna weryfikacja urazu polega na palpacyjnym badaniu bliższej części więzadła z jednoczesnym pochyleniem do przodu rzepki. W razie wątpliwości lekarz może zlecić również wykonanie badania USG lub rezonansu magnetycznego.

Ze względu na czas występowania dolegliwości wyróżniane są 4 stopnie uszkodzenia więzadła rzepki. W przypadku każdego z nich inaczej wyglądają zalecenia odnośnie walki z bólem. W pierwszych trzech etapach rozwoju urazu należy więc skupić się na leczeniu zachowawczym, z zastosowaniem protokołu PRICE. W stopniu pierwszym, gdy ból występuje wyłącznie po wysiłku fizycznym, tuż po zakończeniu treningu powinno się stosować okłady z lodu. Konieczne są również ćwiczenia, wzmacniające okolice objęte zmianami degeneracyjnymi. Ulgę może przynieść też specjalny stabilizator kolana z odciążeniem więzadła rzepki, a w szczególnych przypadkach zaleca się podanie leków przeciwzapalnych.

Z drugim stopniem uszkodzenia więzadła mamy do czynienia wówczas, gdy ból pojawia się nie tylko po wysiłku, lecz również przed jego rozpoczęciem, jednak ustępuje po przeprowadzeniu rozgrzewki. Do zalecanych w pierwszym stadium technik należy dodać zastosowanie maści i masaży rozgrzewających przed wysiłkiem, zalecana jest również przerwa w treningach. W stopniu trzecim ból pod rzepką występuje w czasie całej aktywności fizycznej, uniemożliwiając normalne przeprowadzenie treningu. Funkcja stawu zostaje upośledzona, a pacjent bezwzględnie powinien wstrzymać się z treningiem, który powinna zastąpić odpowiednia rehabilitacja, a więc ćwiczenia propriocepcji, stabilizacji centralnej, a także ćwiczenia ekscentryczne dla mięśnia czworogłowego.

Prowadzony w ten sposób trening może trwać do 12 tygodni i z reguły prowadzi do całkowitego cofnięcia objawów. Gdyby jednak w ciągu 5 miesięcy leczenie zachowawcze nie przyniosło oczekiwanych rezultatów, stosuje się leczenie operacyjne. Podobnie w przypadku ostatniego, czwartego stopnia uszkodzenia więzadła rzepki, wiążącego się z ciągłym bólem, który może wynikać nawet z całkowitego zerwania więzadła. Operacja ta polega na artroskopowym nawierceniu więzadła, przecięciu troczków rzepki, a następnie usunięciu martwiczych elementów.

Pozdrawiamy

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie będzie publikowany. Zaznaczone pola są obowiązkowe *

*