Czym jest radikulopatia?

Radikulopatia zwana inaczej korzeniowym zapaleniem nerwów lub syndromem korzeniowym to bardzo poważna choroba, której nie należy lekceważyć. Jej objawy mogą mieć zróżnicowane nasilenie, od delikatnych, które często bagatelizujemy, po poważne, uniemożliwiające codzienne funkcjonowanie. Ważne więc, by zwiększać świadomość pacjentów w zakresie tego schorzenia, gdyż odpowiednia terapia daje duże szanse wyleczenia.

Syndrom korzeniowy powstaje w wyniku nieustającego ucisku na kręgosłup lub w jego obszarze. Ucisk ten kolei wywołuje ból, często ciężki do zniesienia.

Przyczyny radikulopatii

Najczęstszą przyczyną tego schorzenia jest wypuklina krążka międzykręgowego. Zmiany mogą powstać także w konsekwencji reumatoidalnego zapalenia stawów lub ich choroby zwyrodnieniowej. Dolegliwości mogą rozwinąć się także w wyniku grzybicy, kiły lub boreliozy oraz być powikłaniem cukrzycy lub objawem półpaśca.

Objawy syndromu korzeniowego

Głównym objawem tego schorzenia jest silny, przenikliwy ból w okolicach kręgosłupa. Często promieniuje on do kończyn górnych lub dolnych, w zależności od umiejscowienia. Wywołuje problemy z poruszaniem się oraz zaburzenia czucia. Dolegliwości jednak różnią się między sobą w zależności od rodzaju korzeniowego zapalenia stawów.

Rodzaje radikulopatii

Najczęściej u pacjentów rozpoznaje się radikulopatię lędźwiową tzw. rwę kulszową. Wywołuje ona ostry ból w dolnym odcinku kręgosłupa, który może promieniować do pośladka i całych kończyn dolnych. Często towarzyszą jej problemy z prawidłowym funkcjonowaniem jelit i pęcherza moczowego.

Wyróżnia się także radikulopatię szyjną dotyczącą szyjnego odcinka kręgosłupa. Tu również pojawia się ostry ból promieniujący do rąk, często także do części międzyłopatkowej.

Wśród pozostałych rodzajów schorzenia wymienia się wiąd rdzenia powstały w wyniku nieleczonej kiły układu nerwowego, poliradikulopatię, która rozwija się jako późny objaw AIDS oraz radikulopatię pourazową.

Rozpoznanie choroby

By zdiagnozować przypadłość, najczęściej stosuje się badania RTG, EMG (ocenia stan nerwów rdzeniowych), rezonans magnetyczny oraz mielografię połączoną z tomografią komputerową. Te ostatnie wykonuje się jednak tylko wtedy, gdy u pacjenta występują przeciwskazania do przeprowadzenia rezonansu magnetycznego.

Leczenie radikulopatii

W pierwszej fazie, gdy ból jest ostry i uniemożliwia normalne funkcjonowanie, podaje się niesteroidowe leki przeciwzapalne, które łagodzą dolegliwości oraz likwidują stan zapalny. Dobrym rozwiązaniem są również leki rozluźniające mięśnie.

Kiedy minie największy ból i pacjent jest w stanie powoli wrócić do codziennych aktywności, rozpoczyna się terapię ćwiczeniami. Chory najczęściej kierowany jest na rehabilitację, gdzie udostępnia się mu niezbędny sprzęt rehabilitacyjny ułatwiający początkowe wykonywanie ćwiczeń. Z reguły zaleca się rozciąganie oraz ćwiczenia zwiększające zakres ruchu. Terapii często towarzyszą masaże oraz przemienne stosowanie ciepłych lub zimnych okładów.

Jeśli jednak wyżej wymienione kroki nie pomagają, a dolegliwości są naprawdę silne, u chorego stosuje się zewnątrzoponowe blokady nerwów lub w ostateczności leczenie operacyjne.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie będzie publikowany. Zaznaczone pola są obowiązkowe *

*