Zwichnięcie stawu kolanowego

Wśród urazów stawu kolanowego jednym z dość często spotykanych jest zwichnięcie. Czym się charakteryzuje tego rodzaju kontuzja i jak ją leczyć?

Zwichnięciem nazywamy trwałą bądź chwilową utratę kontaktu powierzchni stawowych z rozerwaniem torebki oraz więzadeł stawowych. Kontuzji tej towarzyszy uszkodzenie struktur wewnątrzstawowych: więzadeł, łąkotek, chrząstki. Staw jest niestabilny i co więcej, może dojść do uciskania tętnic i nerwów.

Przyczyny zwichnięć
Większość urazów spowodowana jest z działaniem nagłej siły zewnętrznej, która przekracza wytrzymałość stabilizatorów stawu. Do uszkodzeń dochodzi m.in. w skutek bezpośredniego uderzenia w staw, upadku z wysokości na kończyny dolne, nadmiernej i niewłaściwej aktywności fizycznej, wrodzonych nieprawidłowości w budowie stawu kolanowego, zwiotczenia mięśni, które odpowiadają za stabilizację stawu czy też przez patologiczne zmiany zachodzące w wyniku procesów zapalnych bądź nowotworowych.

Objawy
Wśród najczęstszych objawów zwichnięcia stawu jest silny ból, obrzęk, brak możliwości ruchu lub zwiększenie ruchomości wynikające z urazu tkanek (możliwe jest zginanie stawu w przeciwną stronę), niestabilność stawu, krwiak oraz zniekształcenie obrysu stawu.

Jeżeli doszło do powikłanego zwichnięcia (w takim przypadku występuje też uszkodzenie w obrębie nerwów i naczyń krwionośnych), mogą pojawić się zaburzenia czucia czy brak wyczuwanego pulsu pod stawem kolanowym.

Jak leczyć zwichnięcie stawu kolanowego?
Leczenie zależy od stanu pacjenta oraz rozległości urazu. Najczęściej staw jest nastawiany (ręcznie albo z użyciem wyciągu) lub, jeśli jest taka potrzeba, przeprowadza się zabieg operacyjny. Zwichnięcia stawów wymagają szybkiej interwencji lekarza. Szybkość działania jest istotna, gdyż mogą pojawić się powikłania ze strony układu nerwowego i krwionośnego, a te mogą doprowadzić do trwałych uszkodzeń. Dodatkowo sprawna interwencja nie dopuszcza powstania nadmiernego obrzęku, który ogranicza ruchomość i utrudnia repozycję. Mięśnie oraz więzadła, które uległy urazowi powinny być zszyte i zrekonstruowane, a cały staw należy unieruchomić np. przy pomocy stabilizatora kolana.

Warto pamiętać, że obecnie lekarze sugerują skracanie czasu unieruchomienia stawu. Dotychczasowe badania pokazują bowiem, że często konsekwencjami unieruchomień są zesztywnienia stawów i przykurcze mięśniowe. Brak aktywności fizycznej przez dłuższy czas może prowadzić do zaników mięśniowych i zaburzeń odżywiania chrząstki stawowej (która jest odżywiania podczas ruchu).

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie będzie publikowany. Zaznaczone pola są obowiązkowe *

*